ก่อนจะมาเป็นเด็กABAC
posted on 28 Aug 2009 17:48 by zsea-zseaเพิ่งจะเริ่มเขียนบล็อคใหม่ก็ต้องเล่าที่มาที่ไปซะหน่อย
.
.
ทำไมมาเขียนบล็อค?
อยากเขียนเรื่องชีวิตในมหาลัย แบ่งปัน แล้วก็อยากแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับคนอื่น
ชอบไปเยี่ยมบล็อคของคนต่างที่เรียน ต่างคณะ ได้ความรู้เพิ่มขึ้นเยอะ
.
เริ่มเรื่องดีกว่า เอาแบบชิวๆอ่านไปเรื่อยๆไม่ซีเรียส 
ขอเล่าย้อนอดีตนิดนึง
ตอนม.ปลายเราก็เหมือนเด็กทั่วไปที่ชีวิตกำลังสับสนว่าไปทางไหนดี 
ก็ทำตามใจสั่ง มุ่งจะเข้าศิลปากร
.
.
.
ก็ไปติวๆๆๆ วาดรูปอยู่สองปี เพราะชอบศิลปะ และเกลียดเลขเข้าไส้
ตอนสอบวิชาเฉพาะก็สอบแบบหว่านแหไปทั่ว
สอบพวกความถนัดทางศิลป์มั่ง ความถนัดวิชาชีพครูไรงี้
อะไรที่มันคิดว่าต้องใช้สอบดะให้หมดดดด 
ไปสอบนิเทศศิลป์ศิลปากร ไปสอบตรงแฟชั่นของมศว
ผลศิลปากรออกก่อน แต่.....ไม่ติด.
นั่งร้องไห้เป็นเผาเต่า ผิดหวังมากๆคนในบ้านไม่กล้าเข้าใกล้ ร้องจนหลับ ซึมกะทือไปเป็นอาทิตย์
พอทำใจได้ ก็รอผลมศว.ต่อแบบใจจดจ่อ
สรุป .......ติดดดด เฟร้ยยย!
ด้วยความดีใจ พอรู้ผล วาดแผนอนาคตไว้สวยหรู ว่าชั้นจะทำงี้ๆๆๆนะ แล้วก็งี้ๆๆ
รู้สึกดีที่จะได้เรียนในสิ่งที่ตัวเองชอบ คิดว่า
เออ เอาที่นี่แหละ ไม่สอบอย่างอื่นละ ที่เหลือก็แค่สอบสัมภาษณ์
.
.
.
.
แต่.....ทุกอย่างมันก็ไม่เป็นอย่างที่คิดเสมอไปหรอกนะ
.
.
.
วันนึงตอนไปกินข้าวข้างนอกกับที่บ้าน อยู่ๆแม่ก็พูดเรื่องมหาลัยขึ้นมา
ประมาณว่า ทำไมไม่ไปลองสอบที่อื่นดู จุฬาล่ะ?! อะไรก็ได้ในจุฬา !!
เดินทางก็ง่าย สะดวกไปกลับ ไม่ต้องอยู่หอ ...แม่พูดประมานนี้
....ทั้งโต๊ะเงียบ น้องกับพ่อก็นิ่ง.......
เราก็เงียบก้มหน้า ในใจก็คิดว่า
อะไร...ก็สอบติดได้ ตอนไปสอบแม่ก็บอกว่าถ้าติดก็ให้เรียนนี่
ทำไมตอนนี้มาพูดแบบนี้ล่ะ
(อันที่จริงเราก็รู้มาตลอดว่า แม่อยากให้เข้าอักษรจุฬาซึ่งมันเป็นคณะในฝันของแม่)
.
.
.
แม่พูดต่อประมานว่ากดดันเราต่อไป ด้วยน้ำเสียงกดดันมากขึ้น ว่าด้วยเรื่อง
"ลูกคนอื่น เค้า....."
และตามมาด้วยคำว่าทำไมเราถึงไม่อย่างนั้น อย่างนี้บ้าง
ตอนนั้นเสียใจมากๆ เหมือนโดนตบหน้าฉาดเลย
.
.
คิดว่าคงไม่มีใครชอบการถูกเปรียบเทียบใช่มั๊ยล่ะ....เราก็เหมือนกัน
ในหัวสับสนไปหมด ทั้งๆที่คิดฝันไว้ซะมากมายว่าจะทำอะไรบ้างพอเข้าไปเรียน
แต่กลับโดนห้ามซะงั้น.......
ถึงตอนนี้บ้างคนอาจมีรีแอดชั่นแบบว่า โต้กลับ หรือพูดยืนกรานว่าจะเข้าให้ได้
แต่สำหรับเราเรารู้สึกถูกกดดันมาก ก็ได้แต่นิ่งเงียบ แล้วก็ลุกออกจากโต๊ะ
.
.
ไปยืนนอกร้าน ร้องไห้ แบบว่ากลั้นไม่ไหว ร้องไปเงียบๆ
สักพักน้องก็ออกมาคุยด้วย ขากลับบ้านไม่มองหน้าแม่ไม่คุยกันเลย
.
.
คืนนั้นพ่อก็มาคุยก่อนนอนว่า แม่ก็ชอบไปฟังที่บรรดาพวกแม่ๆคุยกัน เค้าก็จะรู้สึกเปรียบเทียบ จนมาลงที่เรา ความจริงพ่อก็ไม่สนับสนุนให้เราเรียนพวกศิลป์เท่าไหร่แต่ไม่ได้โพล่งออกมาเหมือนแม่..
พ่ออธิบายด้วยเหตุผล พ่อบอกว่าเดี๋ยวไปคุยกะแม่ให้
หลังจากนั้น พ่อแม่ก็เสนอว่า มาเรียนเอแบคดีมั๊ยเพราะว่าญาติคนนึงก้เรียนอยู่ถามเค้าได้...
ตอนนั้นเราไม่ค่อยสนเอแบคเท่าไหร่ ก้ฟังๆไว้
.
.
แต่ว่ามีอยู่คืนนึงฝันว่าตัวเองกำลังเดินขึ้นบันไดสีเทาๆเป็นหินอ่อนผ่านประตูโค้งๆ พอตื่นมา ก้คิดกะตัวเองว่า "นี่ เราจะไปอยู่เอแบคเร๊อะ" ก้เขียนใส่ไดอารี่ไว้ว่าฝันไว้แบบนี้
พ่อแม่ก็ปล่อยให้เราไปสอบสัมภาษณ์ที่มศว.เราก็ไปสอบแบบมั่นใจว่าชั้นผ่านแน่..
พอออกมาก้เล่าให้พ่อแม่ฟัง เพราะมันสนุกดีตอนสัมภาษณ์
แต่ว่าคณะนี้เราต้องไปเรียนที่มศว.องครักษ์ ไกลมาก
ประมาน2ปีแล้วค่อยกลับมาที่อโศก
พ่อแม่ก็ไม่ค่อยเห็นด้วย เพราะมันไกลเกิน แล้วพ่อก็บอกว่างั้นขับไปดูละกัน
หลังสัมภาษณ์ พ่อก็ขับไปมศว.องครักษ์เลย!
ที่นี่พื้นที่กว้างมากๆ แต่ดูเหมือนจะยังปรับปรุงพื้นที่ไม่นาน ต้นไม้ยังเป้นต้นแห้งๆเหมือนเพิ่งปัก
พ่อก็วนหาหอพักกับตึกเรียน ดูป้ายก็งงๆ พอไปถามยาม
ยามก็ไม่รู้!
ก็วนไปเรื่อยๆผ่านตึกเรียนคณะต่างๆ ผ่านหอพักคณะแพทย์ที่ดูไฮโซกว่าตึกอื่นๆ..
มีป้ายเขียนบอกด้วยว่าเฉพาะนักศึกษาแพทย์
....อะไรมันจะแบ่งชั้นขนาดนั้น
แล้วก็ไปเจอหอพัก เป็นตึกบล็อคโบกปูนเหลี่ยมๆ มีจักรยานจอดอยู่ข้างหน้าเต็มไปหมด
พื้นที่รอบข้างไม่มีอะไรเลย เอ รู้สึกจะมีเซเว่นมั้ง
แดดที่นี่ร้อนจัดมาก ต้นไม้ก้ยังขึ้นไม่เต็มที่
ระหว่างตึกเรียนกับหอพักห่างกันมากต้องปั่นจักรยานไปเรียน
.
.
พ่อก็ขับไปที่ตึกเรียน ซึ่งเป็นตึกเรียนรวม ก้แวะเข้าไปดู
บอกตรงๆว่าดูจากสภาพโดยรวมสถานที่เรียนค่อนข้างแย่ เราก็รู้ว่าพ่อแม่ไม่ปลื้มแน่
ตอนแรกๆก้ไม่คิดว่าจะขนาดนี้ แต่เราก็เงียบๆไว้ เพราะยังอยู่ในระหว่างการตัดสินใจ
พอดูเสร็จพ่อขับไปเอแบคบางนาทันที!แค่ทางเข้าก็รู้สึก โอ้ววว พระเจ้า นี่มันมหาลัยเร๊อะ
ต้นไม้เขียวครึ้ม ตึกหินอ่อน รูปปั้นแบบโรมันเต็มไปหมด
(ตอนนี้ใจเริ่มเอนเอียงเพราะความบ้าสถาปัตยกรรมแบบBaroque)
.
.
วันนั้นมีคนมาถ่ายรูปรับปริญญากันเยอะมาก มีดอกดาวเรืองเต็มไปหมด
พ่อจอดรถแล้วพากันลงไปเดิน ตอนนั้นเป็นอะไรที่เค้าเรียกว่า First Impression สุดๆ
ภาพของคนที่เรียนจบ รับปริญญา ถ่ายรูปพร้อมครอบครัว หน้าตาชื่นมื่น
บรรยากาศรอบตัวที่ดูมีความสุข พ่อแม่ยิ้มหน้าบาน
แล้วพ่อก็ขับไปดูหอพัก...
พอไปถึงก็ถามยามแถวนั้น บอกว่าอยากจะขอดูห้องในหอพักหน่อยได้มั๊ย
พี่ยามยิ้มให้แบบพิมพ์ใจแล้ว บอกว่า"เชิญเลยค่ะ เดี๋ยวจะพาไปดูห้องตัวอย่าง"
แล้วเค้าก็วอไปบอกว่า
"มีผู้ปกครองจะขอดูห้องในหอพัก พอขึ้นไปดูห้องด้วย"แล้วก็ชี้ทางไปให้
.
.
พอเดินๆไป ก็มีพี่ยามคนอื่นรับวอ มาพอเราขึ้นไปต่อเป็นทอดๆ
พ่อบอกว่าประทับใจระบบเค้ามากๆ เป็นระเบียบดี
พอถึงห้องพักเท่านั้นแหละ .....นี่มันโรงแรมชัดๆ
มีแอร์ โทรทัศน์ ตู้เย็น เครื่องทำน้ำอุ่น พร้อมมม..
พ่อกับแม่ก็ถามๆรายละเอียด พี่ยามเก็บรายละเอียดหมดทุกคำถาม
เราก็อึ้งกิมกี่ตลอดการเดินทาง
คือ....พามาสองที่ในวันเดียวกัน ซะขนาดนี้ เราก็เอียงไปมากอยู่
พ่อก็ให้บอกว่า เพราะระดับภาษาอังกฤษเราเรียนเอแบคได้อยู่แล้ว พ่อถึงเสนอ
ถ้าเราโง่อังกฤษพ่อก็ไม่ให้เรียนนี่หรอกพ่อบอกว่า อะไรที่ชอบไว้เรียนทีหลังเสริมเอาก็ได้
เรียนอะไรที่มันกลางๆไว้ก่อนจะดีกว่า
หลังจากนั้นเราก็คิดกลับไปกลับมาตัดสินใจอยู่นาน จนสละสิทธิ์มศว.ไป
ส่วนผลสัมภาษณ์มศว.
คือผ่านแหละ
เค้าคัด 35 จนจาก 500 คนมั้งถ้าจำไม่ผิด
(Portfolioสำคัญนะเวลาสอบตรง ทำไป100กว่าหน้า
ไม่ผ่านให้มันรู้ไปซี่ แต่ต้องมีงานที่เกี่ยวกับคณะที่จะเข้าเยอะๆ )
ตอนนั้นก็สับสนๆอยู่เพราะใจนึงก็เสียดาย คิดแล้วคิดอีก
นี่เราตัดสินใจถูกรึเปล่านะ 
ชั้นจะเรียนเอแบครอดมั๊ยเนี่ย เค้าว่าจบยากนะเนี่ย
ทิ้งสิทธิ์มศว.แล้วจริงๆอ่ะ(อยากเรียนกะอาจารย์ที่มาสัมภาษณ์...แอบประทับใจ)
ก็ถามตัวเองอยู่แบบนั้น สารพัดจะคิด
(แต่....ไอที่เคยฝันไว้ มันก็กลายเป็นจริงแฮะ )
............
แต่เล่าจากประสบการณ์เฉยๆ
พอผ่านช่วงที่วุ่นวายตอนจะเข้ามหาลัยมาได้ เราก็รู้สึกว่า ช่วงนั้นน่ะ
มันเป็นช่วงที่ สับสนแล้วก็อ่อนไหวมากๆ
เราไม่ได้เรียนเก่งอะไร ก็อยู่กลางๆ ดูไปเราอาจจะดูป๊อดที่เลือกเข้ามาเรียนเลย
ไม่ไปสอบเข้า ไม่ลองเสี่ยงดู แต่เราก็ได้พยายามในส่วนที่เราคิดว่าทำได้
.
.
เราไม่ได้สอบไม่ติดแล้วมาเข้าเอแบคการสอบตรงติดก็เป็นการวัดความสามารถระดับนึง
พอจบเอแบคแล้วเราคงไปเรียนแฟชั่นอย่างที่ชอบ
ฝากไว้อย่างนึงว่า....
.
.
.
ถ้าคิดว่าไม่อยากสอบ สอบไม่ติดแล้วเข้าๆมาเรียนเอแบคล่ะก็
ขอบอกว่าคิดผิดรุนแรง
คนที่จะอยู่ได้ เรียนได้ ขยันไม่งั้นก็จะทนไม่ไหวตั้งแต่เทอมแรกๆ
ก็อยากจะเขียนแชร์ไว้ สำหรับใครที่กำลังจะเข้ามหาลัยแล้วยังสับสนอยู่
ก้ขอให้ค่อยๆคิด ตัดสินใจ
.
.
หาข้อมูลเยอะๆ เปิดหูตากว้างๆไว้ มันต้องมีสักที่แหละที่เป็นที่เหมาะกับเรา
คิดดีๆว่ามันคือที่ๆเราต้องเรียนอีก4ปีนะ.....เลือกดีๆล่ะ
*ว่าจะเขียนชิวๆ ดูเครียดซะได้.....
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านน้า มีอะไรถามก้ฝากไว้ได้นะ*
Tags: abac11 Comments